Pazar Dönüşü

 Annemle yan yana yürüyorduk. Yolumuz baharla şenlenmişti. Mavi gökyüzü göğe uzanan dallar ve niyeti bozup çiçeklerini dökmüş erik ağacının görüntüsü gözümün önünden gitmiyordu. Bu yol aslında her zaman bu kadar güzel değildi. Ben sadece o günkü heyecanımdan ötürü yürüdüğümüz yolu böyle hatırlıyor bile olabilirdim. Elimde yılın ilk salatalıkları annemin elinde de patates, soğan vardı. Markete de uğramalıydık ama annem hiç acele etmiyordu. Sanki o da benim gibi yolumuzun şenlikli görünüşünü biraz daha içine çekmek istiyordu. 

Anne, bir bebeğim olsaydı, böyle benim gibi lüle lüle saçları olan ve parmakları boğum boğum. Kolları ve bacakları güneş görmemiş beyazlıkta ama yüzünde elma tazeliği. Gözleri şu gökten daha mavi. Ya da bunların tam tersi bir görünüşe sahip. Esmer teninde süt kokusu, kaşlarında ve bakışlarında manalı bir ifade. O zaman ne yapacağımı bilemezdim. Kollarımla nasıl tutacağım onu. Başını nasıl saracağım. Elleri üşürse nasıl ısıtacağım. Hangi kumaş teninde iz bırakmaz. Hangi masal rüyalarına adamlar salmaz. Hangi umut onu yeşertir. Hangi düş onu besler. Hangi besin ruhuna iyi gelir. Uyutsam uyansa diye beklerdim. Nefesini yoklar durmadan göğsündeki o hızlı ama tekdüze hareketi izlerdim. Anne bir bebeğim olsa isimlerden en çok hangisi yaraşırdı ona. Adı güzelliğinin nesine iltifat etse. Adı insanlara neyi hatırlatsa. Çiçeklerden hangisi olurdu. Yasemin, lale, gül. Anne bir bebeğim olsaydı. Dünya eskisi gibi gelmezdi bana. Şarkılar sanki hep ona yazılmış, bütün sevgi sözcükleri onun için türetilmiş gibi gelirdi. Büyüsün istemezdim. Dünya görsün istemezdim onu. Kollarımdaki sakinliği aramasın isterdim hiçbir yerde. Uyusun ama büyümesin öyle.  

Annem Zilal’in bebeğini görseydi o gün okulda, ne istediğimi belki daha iyi anlardı. Uğradığımız oyuncakçıda iki bebek vardı. Biri prenses elbisesi giymiş topuklu ayakkabıları olan sarışın bir bebekti. Artık onun neresi bebekse. Biri de bez kumaştan düğme gözlü melik örgülü. Elimiz boş çıktık oradan. Sanırım istediğim bebeği bulmamız biraz zaman alacaktı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Lotus'a nedensizce aşikâr edilenler -boşluk-.

Lotus'um, Sahi neden konuşmuyorduk bir süredir. Susmak vakti mi gelmişti? Sanki kıştan sonra sırf sana yazmadığım için, bir bahar gelmemişti bana. Bu sırada kelimelerim saklanıyordu benden çünkü bir süredir dünyayla boğuşuyordum . Şizofren bir adamın hayali düşmanını döverken kendini incittiği gibi, tüm yumrukları kendi ağzıma yemiştim. Şimdi ne değişti, pek bir şey değil. Hatta eskisinden de beter.  Her şey sahte geldiğinde, en küçük hatanda yerle yeksan edildiğinde, bazen  iyi değil hep kötü dendiğinde, kendinden çok verdiğinde; hikaye bitiyor. Sen artık figüran oluyorsun Lotus. Hani bütün filmlerde aktör yerine ağrılı sancılı sahneler için bir dublör olur ve asla yüzünü bilmezsin hatta varlığından dahi haberdar değilsindir. Ona dönüştürür hayat seni. Figüran, dublör, dilemma.  Lotusun pek çok inanışta kutsal bir yeri var. Sen adının anlamını daha iyi bilirsin.  O bataklığın içinde en çamurlu sularda kök salıp berrak bir güzelliğe kavuşur. Sen, benim o bataklığa be...
Devamı

Lotus'a bu yıl son kez nedensizce aşikar edilenler.

  Sevgili Lotus, Herkes kendinden başka şekilde ama pek çok manada kendisine en yakın hissettiği şeyi arıyor. Nefrette de sevgide de eş zamanlı bu his. Daha açık anlatmam gerekirse anlatamayacağım.  Onun yerine şu aralığa bir bakalım. Yaşamı, tüm saldırılarına rağmen nasıl kucakladığımızı fark edelim seninle istiyorum.  Bakışlarıyla ne çok insan seviyor ve nefret ediyor gün içinde bizden. Birilerine örneksin, birilerinin duasısın sen. Sana hiç ulaşamayacak kimseler onlara gülümsediğinde mest oluyor. Bir tek sana ulaşamayanlar mı mest olanlar, ben de oluyorum.  Yaşamı bir bütün olarak algıladığında attığın  her adımda daha temkinli oluyorsun. Sana bundan daha önce bahsetmiştim. Şimdi söylediklerime kulak asma. Ve yine de temkinli ol. Mesela ucuz bir bot aldığında bir dahaki kış su geçirecek içine biliyorsun. Ama bazen, hatta bu aralar sık sık bile isteye kaybetmek istiyor canım. Şu uzun koridorlarda yere çömelip gönül rahatlığı ve zaman bolluğu içinde yalnızca ke...
Devamı

Lotus'a Nedensizce Aşikâr Edilenler.

  Sevgili Lotus, Günlüğünü kaybetmiş bir çocuk kadar kaygılıyım. Her ne kadar annem okursa üzülür diye kederlerimi yazmadıysam da korkuyorum, bulunur diye yazdıklarım. Açık sözlülüğüm, atlar gibi muhabbete dalışım, yanlış anlaşılmaya öyle müsait ki. Ama maalesef ne kadar arasam da bulamayacağım. Sana yeni bir pencereden bakacağım artık. Buna mecbur kaldım. Merak etme manzaram hep güzel olacak. Lotus, seni de sobeliyor mu köşe başlarında çocukluk. Dün çocukluğumda sağlıksız bir benze sahip- hani hikayelerde yüzünün rengi çiçek bozuğu dediklerinden-bir arkadaşıma rastladım. Şöyle dedim içinden,sen benim demesen ben sen olduğunu bilemem. Ama öyle ya onun halindeki bu köklü denebilecek değişim beni şaşırtmadı. Onda olan değişimin bende de olabileceği ama benim anlayamayacağım fikriyle yüzleşmemdi, beni şaşırtan. Şöyle dedim, sen çok değişmişsin ama bak ben değişmedim. Halbuki onun gözünden, o günlerden ne kadar farklıyımdır şimdi tekrar oturuyorum, anlıyorum. Ayna söylemiyor bunları...
Devamı