Yalnız oynayanlar bilir. Yalnız, oynayanlar bilir.
O aynaya değil ayna ona bakıyordu.
Görmüş müydüm böylesini, düşünüyordu.
Durdu dua eden çocukların kaçamak bakışlarında.
Bu koridorda duvarlar mı daha soğuktu, bakışlar mı?
Korkuyla karışık neşeyle bir kaçış oyunu oynamak için ne lazımdı?
Çocuk, sütun ve sen,
Parlak, camgöbeği gibi gözler.
Şimdi kovala bakışlarımı.
Kafan bir ileri, bir geri.
Yakalasan bile oyun bitmeyecek.
Başa sarar çocukların aklı.
Ben henüz gülmekteyim.
Hayatı yalnızken, zihni tükenmesin diye bulduğu ilk insana tutunana.
Çünkü ben henüz sahip değilim o ağ tutmuş yalnızlığa.
Farketti anne, kaçır başını.
Onay bekliyor, gelmiyor.
Yorgun ve yalnız paylaşmıyor adrenali.
Vazgeç aynaya çevir başını.
Oyun sona eriyor.
Yorumlar
Yorum Gönder