Kara'nın bu şehirden nedensizce nefret edişi.
Kalbimin karasıyla yoktur alakan,
Onu sen doğursan da.
Neden öyle erkenden ayrıldıysam evden,
Döndüğümden beri yeltenemiyorum hiç kendim olmaya,
Sanki artık şu kolonlarım, duvarlar arasına sıkışıp kalan.
Korkularınmış başta gebe kaldığın,
Nasıl bezensin cennet rengine, kızın olur da adı Ayşe olmazsa.
Bezenememiş de zaten ismi başka olmuş, yüzü başka,
Benzemememiş hiç sana.
Sonra sen de bu dünyayı kendine dar etmişsin,
Dar ağacı bilmişsin ellerimi.
Şimdi bana elinden ölüm bile güzel deme.
Ruhum yalnız kaldı bu dünyada.
Sen masumsum ama ahımı alıyor bu yer.
Bir çocuk uyutacağıma gece kollarımda,
Kabuslarım yatıyor yanımda.
Ninni diye fısıldıyorum beddualar.
Yorumlar
Yorum Gönder